கண்களால் !

நீ பார்த்ததில்
பசியாகிறேன்
உன் சிரிப்பில்
பசியாறினேன்
நீ பார்க்க நான் சிரிக்க
உணவாகிறேன்,
பசியாறினாயா?

Restless

It is sometimes too hard to follow what your heart says.for, at times,your heart is controlled by your emotions and not by the brain.any decision taken with an emotional bent of mind,silly as it may sound,is bound to go deeply wrong.

Not all that we think,can be told out.and not all that we tell,can be understood by others. silence is golden. agreed. but the pretentious silence,when the mind inside is paddling with cluttered thoughts is worrisome. what can I do when the heart is shaking me so hard,asking me to spurt it out?

every day life shows me a new way of re-thinking. everything is cyclic in this world,isn’t it? and may be that’s why I come back to square one,depressed,unclear and tired.

Me-chuck it.
Mind-chuck what?
Me-That which you are thinking about now.
Mind- ha ha! you don’t want me to, I bet!
Me-Ok. chuck everything.
Mind-everything? u mean EVERYTHING?
Me-yes.
Mind- how much of a guarantee can you give me that you wont bring up such an issue again?
Me--………….(blank)

I’m going crazy! God save me!

நாம்

உன் 'நா'
'ம்' என்று சொல்ல
காத்திருக்கிறேன் !
நானும் நீயும்
'நாம்' ஆக !

The game

I have been a part of the game, right from its start. I have been a spectator and a player. I have had foul plays, I’ve won too. Now it hurts when I don’t know whether I’m winning or losing.

I better get out of the game. I don’t even want to be a spectator. I don’t fear loss, I fear the fear itself. Insecurity laughs at me for being so ignorant to have missed its silent entry into the game, when I was busy playing. It’s a tough fight. I know. I don’t call it quits, I say it’s enough.

I’m misled by the false hopes that life gives in plenty. The impeccable moments of natural happiness bound by conditions, fade away sooner than expected.

Am I getting disheartened? I ask, is there anymore to heart, that can be undone?

getting reminded of THIS POST.

யாசகம்

உள்ளத்தில் உண்மையாய்
உறைந்த அன்பை
ஒற்றை நொடியில்
உன் வார்த்தையில் வெளிக்கொணர
உன் மௌனத்துடன்
நான் படும் பாடு
முயற்சியின் உச்சம் !

அன்பை யாசிக்கும் நெஞ்சை
சமாதானம் செய்ய
அரைநொடியில்
நீ கூறும் சொற்கள்
லட்சத்தில் சொச்சம் !

எதிர்பார்ப்பேன் என்றறிந்தும்
இயல்பாய் இருந்து
மனதைக் கனியவைக்கக்
கெஞ்சியும் கொஞ்சியும்
ஊடல் பொழுதாக்கி
சண்டையிட்டும்
பொய்க் கோபம் காட்டியும்
வராத வார்த்தை,
கூறாத சொல் ,
அழைக்காத அன்பு,
காட்டாத காதல்,
என்றோ எதிர்பாராமல்
கிடைக்கும் தருணம்
திகட்டும் இன்பம் தரும்வேளை
எடுத்துக் கூறும்
தானாய் சிந்தும்
என் சந்தோஷக் கண்ணீரின் மிச்சம் !