3 mantras

விட்டுப் பிடி
விட்டுக் கொடு
விட்டு ஒழி

Lost

How should life be? normal. Twists and turns occasionally, surprises and shocks at times.acceptable. But why should these be the order of the day? Heaving a sigh of relief seems to be of the past.Perception differs. We differ from each other. That is one reason why we don't agree to disagree and leave things at that.

You can't hurry up throughout the present. You will end up stopping at a point breathlessly,turn around to see,that you have missed lots. What's the point in being close,or being distant,or the very essence "being" when you are not satisfied,leave alone being happy? And still, would you call it a life?

Trust me,a day will dawn when you will wake up to find life is no longer the same you thought it will be.How long will you take to realise, that some day I will leave you once and forever, and there will be no use repenting for the time lost? Apologising has meaning only when you believe in it. Sorry,u say. Sorry, i say. but how much sorry are we, for anything?

Little Sindhuja is all growing up. I think, I feel, I realise,I learn, I live..or at least, want to.

மாற்றம்

மகிழ்ந்திருந்தேன்
சிரித்திருந்தேன் ..

சிறு விஷயத்திற்கும்
அதிசயித்து
"அட ! அப்படியா?" என்றது
பெரிய செய்திக்கும்
அக்கறையின்றி
"ஓ...அப்படியா.. " என்றும் ,

யாருக்கு அன்பு அதிகம் என்ற போட்டி
யாருக்கு வெறுப்பு அதிகம் என்றும்,

பிரிவுத் துயரம் நீங்கி
சேர்தலே துயர் என்றும்

அன்று என்னிடம் உனக்குப் பிடித்தவை
இன்று என்னிடம் நீ வெறுப்பவையாய்,

நம்மிடம் நமக்குப் பிடித்தவை மறைந்து
"நாம்" என்பதே கேள்விக்குறியாய்,

... மாறுவதற்கு
இடைப்பட்ட காலத்தில் ...

மகிழ்ந்திருந்தேன் !
சிரித்திருந்தேன் !

கண்களால் !

நீ பார்த்ததில்
பசியாகிறேன்
உன் சிரிப்பில்
பசியாறினேன்
நீ பார்க்க நான் சிரிக்க
உணவாகிறேன்,
பசியாறினாயா?

Restless

It is sometimes too hard to follow what your heart says.for, at times,your heart is controlled by your emotions and not by the brain.any decision taken with an emotional bent of mind,silly as it may sound,is bound to go deeply wrong.

Not all that we think,can be told out.and not all that we tell,can be understood by others. silence is golden. agreed. but the pretentious silence,when the mind inside is paddling with cluttered thoughts is worrisome. what can I do when the heart is shaking me so hard,asking me to spurt it out?

every day life shows me a new way of re-thinking. everything is cyclic in this world,isn’t it? and may be that’s why I come back to square one,depressed,unclear and tired.

Me-chuck it.
Mind-chuck what?
Me-That which you are thinking about now.
Mind- ha ha! you don’t want me to, I bet!
Me-Ok. chuck everything.
Mind-everything? u mean EVERYTHING?
Me-yes.
Mind- how much of a guarantee can you give me that you wont bring up such an issue again?
Me--………….(blank)

I’m going crazy! God save me!